Hoe doe je dat toch?

Gepost op:

8 mei 2021

Geschreven door:

Sylvie Smeets

Leestijd:

2 minuten

Ik krijg vaak de vraag: “Hoe doe je dat toch met vijf opvangkindjes en drie eigen kinderen?” Meestal gevolgd door: “Ik heb er maar één/twee (zelf invullen) en dat krijg ik nog niet geregeld.” Nu zou ik kunnen zeggen: het is een gave, een zeldzaam aangeboren talent, en dan is daarmee de kous af.

Maar dat is het niet. Wat niet wegneemt dat het wel een voordeel is als je over bepaalde vaardigheden en kwaliteiten beschikt. Stressbestendigheid bijvoorbeeld. Héél véél geduld hebben en te allen tijde de rust zelve blijven is ook zo’n goeie. Ook is een beetje prettig gestoord zijn niet verkeerd. Hoewel… het belangrijkste is denk ik toch wel een groot aanpassingsvermogen hebben.

Toen ik pas als gastouder begon had ik hier nog grote moeite mee: het ene moment zit je heel zen balletjes van klei te draaien en het andere moment staat de kamer compleet op z’n kop. Een beker valt om, een kindje wordt hysterisch wakker, een valpartij, een ander kindje niest met een gigantische snottebel als gevolg, de oudsten hangen zich in de haren, … Het gebeurt allemaal tegelijk! Totale chaos! Van nul naar honderd in drie seconden.

Dan komt mijn kennis van Krav Maga, van oorsprong het officiële zelfverdedigingssysteem van het Israëlische leger, goed van pas. Wees gerust: ik bedoel niet de technieken, slagen en trappen, maar het reactievermogen. In a split second de situatie overzien, de omgeving scannen op gevaar. De bedreigingen inschatten en prioriteiten stellen. Wat vormt de grootste bedreiging? Gelukkig geen levensbedreigende keuzes, maar toch. Wat heeft nu meteen mijn aandacht nodig? En dan… handelen.

Over Krav Maga gesproken. O, wat mis ik het. Het is alweer maanden geleden dat we nog samen hebben getraind. Ik mis de contacten, het kameraadschap. Het trainen, het jezelf fysiek afmatten en het voldane gevoel wat daarop volgt. Nu pas besef ik hoeveel zelfvertrouwen ik ontleende aan het samen sparren. Maar eerlijk gezegd: ik zie er ook als een berg tegen op om weer te beginnen. Mijn conditie en kracht… ver beneden peil. Weer al die spierpijn, blauwe plekken en mentale butsen. Alsof ik straks weer helemaal van voor af aan kan beginnen. Diepe zucht…

Maar gelukkig werkt mijn reactievermogen nog prima. En mocht je je afvragen hoe te handelen in bovenstaande situatie? Nou, de snotneuzen hebben voorrang op al het andere. In dit Corona-tijdperk spreekt dat voor zich, lijkt me. 😉