Blinde vlek

Gepost op:

22 mei 2021

Geschreven door:

Sylvie Smeets

Leestijd:

3 minuten

Ik las een artikel in de Kampioen, het ledentijdschrift van de ANWB. Mevrouw Li An Phoa werd benoemd tot Onze Kampioen van de maand omdat zij zich inzet om rivierwater drinkbaar te maken (drinkbarerivieren.nl). Zo ook het water van de Maas. Ik stond perplex. Die gedachte moest echt even landen.

Ik woon in de omgeving van Maastricht dus ja, ik ken de Maas. Mijn jeugd bracht ik door aan de andere kant van de Maas, vlak achter het Albertkanaal. Ik ging vaak op zondagochtend met mijn vader vissen (ik ben nog eens door stom geluk Maastrichtse Jeugdkampioen Vissen geworden en haalde daarmee de krant).

Maar de Maas drinkbaar?! Ik weet niet beter of je kunt nog niet eens al het water uit de kraan drinken. Legionella en consorten liggen op de loer. Zelfs opgepompt grondwater is alleen te gebruiken voor toilet en wasmachine, toch? En op vakantie waag je je niet aan de ijsblokjes. Bang om hondsberoerd je vakantiedagen op je hotelkamer te slijten.

Ik had in ons nieuwe tuinplan een waterloopje willen hebben. Leuk voor de kinderen om in te spelen. Maar het is er niet van gekomen. Om een beetje water over drie meter te laten rondpompen, zou er een hele (dure) zwembadinstallatie moeten komen. Om het water te zuiveren. Want ja, kinderen die spelen, niet zindelijk zijn, stilstaand water, opgewarmd door de zon, … Een haard voor talloze bacteriën en andere enge dingen.

Opeens verschijnen er beelden van hindoes in de Ganges op mijn netvlies. Hier staan ze zich te wassen om ‘hun ziel te reinigen’ en even verderop verbranden ze hun lijken en offeren ze deze aan de heilige rivier. Die overigens ook als riool dient voor de duizenden mensen die de stad rijk is. De gedachte om me in dat water te wassen alleen al doet me gruwen, laat staan ervan te drinken.

Maar hoe meer het beeld zich vormde, hoe logischer het werd. Hoe meer ik ook inzag hoe je beeld vertroebelt raakt. Hoe je situaties voor waar aanneemt, alleen omdat je niet beter weet. Vreemd hoe ver we van onze kern afgedreven zijn. Meteen vroeg ik me af hoeveel van zulke blinde vlekken er in mij rondwaren.

Want onze verre voorouders hebben zich aan een waterloop gevestigd. Niet alleen vanwege de vissen, maar uiteraard ook omdat daar drinkwater was. Ik besefte me opeens hoe krom mijn gedachten eigenlijk waren. Zelf zou ik niet in dat water gaan zwemmen, maar die vis die in dat water leeft, komt wel op mijn bord. En dan heb ik het nog niet over vogels, dieren en insecten die afhankelijk zijn van datzelfde water.

De positieve boodschap van het artikel is dan weer dat het mogelijk moet zijn. We kunnen de rivieren weer drinkbaar maken. Tuurlijk zijn grote stappen nodig, maar zelf kun je ook bijdragen.

En wat is het dan fijn om me te realiseren dat wij al een eind op de goede weg zijn. De agressieve, chemische en tevens schadelijke schoonmaakmiddelen zijn de deur uit. Het wasmiddel heb ik ook vervangen door een natuurlijke variant. De verzorgingsproducten, van douchegel tot gezichtsreiniger, allemaal geswitcht. Maar eerlijk is eerlijk, we zijn er nog niet. De DIY vaatwasblokjes zijn heel mooi geworden (hartjes) maar ze werken nog niet zoals ik het graag had. Zodra ik een recept heb waar ik tevreden over ben, zal ik het meteen delen!