Hoe, hoe ging dat ook alweer?

De eerste week zit erop. O, wat was het fijn alle kindjes weer te zien. Maar ook om ze weer op m’n schoot te nemen, hun handjes in de mijne, het gelach… Echt als muziek in mijn oren. Alle kindjes zijn de eerste keer vier uurtjes komen wennen. De meesten stapten over de drempel alsof ze nooit weg waren geweest. De kleintjes van een paar maanden keken me wel aan van: wie ben jij? En: waar ben ik? Maar na een uurtje werd bij hen ook weer de link geactiveerd: het is veilig hier.

De nadruk ligt op wennen en vooral spelen. Weer met elkaar spelen, rekening houden met elkaar, elkaar helpen, samen opruimen. De een heeft wat moeite met de structuur, de ander met het delen van speelgoed. Ook is het weer even wennen met z’n allen op de slaapkamer. Op donderdag bouwden ze eerst een feestje voor de oogjes dichtvielen, de dag ervoor was in eerste instantie van slapen geen sprake. Ik was vergeten op welk niveau de baby in kwestie van zich liet horen.

Gisteren zaten we met z’n negenen aan de tafel. Vijf opvangkindjes, waarvan twee baby’tjes, een dreumes en twee driejarigen, mijn eigen kinderen van 6, 10 en 12 en ikzelf. Het gevoel van: ‘Hoe, hoe ging dat ook alweer?!’ bekroop me. Tuurlijk is het hectisch. Multitasken ten top! Hoewel: mijn oudste hielp de driejarigen met het smeren van hun brood, mijn zoon hield een oogje op zijn broertje en ik verzorgde de kleinsten. Het werd weer ouderwets gezellig.

Na acht weken Coronacrisis ben ik het tillen niet meer gewend. En laten de kinderen nu stuk voor stuk zwaarder geworden te zijn. Dat wordt meer trainen: squat- en push-up-challenges. Ook het extreem vele handen wassen hakt er letterlijk in. Mijn handen vertonen allemaal kloofjes. Wel fijn dat ik daar een goed middel voor heb.

Verder is het poetsen, poetsen en nog eens poetsen. De kinderen hebben noodgedwongen minder speelgoed ter beschikking. Eind van de dag moet alles weer worden schoongemaakt. We spelen dus vooral met de Duplo, de blokken en het keukentje. Want niet alleen Corona ligt op de loer, ook andere kinderziektes – hoe onschuldig ook – kunnen weer de kop op steken. Daarom is het des te fijn dat de tuin zo goed als klaar is en het weer meewerkt. Naar buiten dus!

Met alle maatregelen is vooral het halen en brengen van de kinderen aangepast. Het is nu een beetje onpersoonlijk. Gelukkig hebben alle ouders daar begrip voor. Houd iedereen zich aan de 1,5 meter afstand? Ja, maar mocht een kindje moeite hebben met afscheid nemen, dan grijp ik in. Of als ze niet naar huis willen, dan ook. Gelukkig komt dit laatste vaker voor dan de eerste.