Hou ze in ere

Tot voor kort had ik echt geen zin om de kerstversieringen van zolder te halen. Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen waarom, gezien Corona en alle maatregelen van het moment. Maar naar mate de kerstdagen naderden, sloeg dat gevoel helemaal om. De drang om het juist nu gezellig te maken in huis werd heviger. Nu is de kerstboom optuigen voor mij een intens karwei. Niet omdat ik er uren werk aan heb, maar omdat er heel veel herinneringen aan kleven. En steeds als ik iets uit de doos neem, komen die herinneringen weer bovendrijven.

Ik kijk dan ook altijd met verbazing naar die bomen die in één kleur zijn versierd. Zo stijlvol, haast minimalistisch. Nou, je kunt veel over onze kerstboom zeggen, maar hij is allesbehalve minimalistisch! Je zou het wel zeker kitsch kunnen noemen… of kermis. Hahaha!

Er hangt dan ook van alles in onze boom. De kerstballen zijn beduidend in de minderheid. Het zijn veelal poppetjes, houten figuurtjes, engeltjes in alle kleuren en maten, knutselwerkjes, Lego… en ik geef toe: een hoop prullaria. Van de meeste versieringen weet ik nog precies waar ze vandaan komen. Hoe onbeduidend het item ook is, er zit een verhaal achter. Echt, ik zou een heel boek kunnen schrijven over onze kerstboom.

Nu doe ik dat ook wel bewust zo. Ik koop ieder jaar één nieuw item voor in de boom. Deze ene hanger is het resultaat van een dagje shoppen in Aken en die sneeuwpop komt uit een groot tuincentrum. En al is het hartje zomer als we op vakantie gaan, als het kan nemen we wat mee voor de kerstdagen: houten figuurtjes uit Oostenrijk, een kerststal uit Costa Rica of een pronkstuk uit Parijs.

Het probleem zit hem in de erfstukken. Ballen die mijn ouders nog voor hun huwelijk kregen, haast vijftig jaar geleden. De ouderdom begint ze aan te zien: de glans maakt plaats voor doffe plekken en het glas craqueleert. Spulletjes die zolang ik me kan heugen in onze kerstboom hangen, ieder jaar weer. Met Kerst haal ik ze van zolder. Eén keer per jaar mogen ze schitteren, maar ieder jaar sneuvelt er wel wat.

Vorig jaar gingen mijn gekleurde lampjes eraan. Ik weet niet anders dan dat wij gekleurde lampjes in de boom hadden. Lekker tegendraads. Het was nog steeds hetzelfde snoer kerstverlichting dat al die jaren bij mij thuis in de boom hing. Ik weet nog waar we ze gekocht hebben; ik moet een jaar of dertien geweest zijn. Of ze tegenwoordig nog zo’n kwaliteit maken?! Daarbij: dezelfde nieuwe, gekleurde lampjes heb ik nog niet mogen vinden. Ja, van die LED-lampjes in rood, groen en blauw met allerlei technologische snufjes, maar die komen écht niet in de buurt van die sfeervolle verlichting uit mijn herinnering. Dus moest ik het vorig jaar en ook dit jaar weer met witte lichtjes doen.

In ieder geval, ze gaven dus de geest. En echt, ik heb gehuild. Dikke tranen. Op het moment dat er iets breekt voel ik de herinneringen door mijn vingers glippen. Ik vrees nu al het moment dat de allerlaatste kerstbal in duizend stukjes uiteenspat. Maar weet je wat ik mij opeens realiseerde? Wij houden de herinnering levend. Herinneringen zijn er om opgehaald te worden, verhalen zijn er om verteld te worden. Steeds weer.

Vorig jaar wenste ik iedereen een onvergetelijk 2020. Onvergetelijk is het geworden. Echter, zo had ik het niet bedoeld. Maar toch. Laten we nieuwe herinneringen maken aan die Kerst dat we met z’n allen thuis moesten blijven. Laten we nieuwe tradities in het leven roepen. En laten we ze vooral in ere houden.

Fijne feestdagen!