Zo voorkom je een wel heel gênante situatie!

Het schoolkamp van groep 8 begon met een speurtocht door het dorp. Ik bemande een post. De kinderen deden bij mij een spelletje. Ze kregen ieder één letter en moesten zo snel mogelijk met de letters het woord vormen dat ik oplas. De letters kwamen allemaal aan een waslijn te hangen. Eén jongen bleef maar hannesen met de wasknijper. Hij verloor kostbare tijd. Hilariteit bij het andere team, gemopper bij het eigen team.

Ik kon alleen maar denken: O, wat een gemiste kans. Heeft dit kind echt nooit met wasknijpers gespeeld? Heeft hij nooit met lakens en wasknijpers een tent gebouwd? De poppenwas opgehangen? Heeft hij nooit ervaren hoe het is om een wasknijper op je vinger te zetten, of op je neus, of op je lip, of…

De simpelste dingen bieden vaak de meeste uitdagingen op verschillende vlakken. Neem nou die wasknijper: hefboomprincipe, de werking van een veer, de coördinatie van de duim en de wijsvinger. Vooral deze laatste is belangrijk voor de ontwikkeling van de hersenen. De wijsvinger wordt namelijk door de ene en de duim door de andere hersenhelft aangestuurd. Hier moeten beiden hersenhelften dus samenwerken. Maar ook worden de spieren in de vingers en handen getraind. Essentieel voor de pincetgreep en later de pengreep, noodzakelijk voor het schrijven.

Binnen het herfstthema speelden we in mijn gastouderopvang met wasknijpers. Zo kreeg het egeltje mooie stekels en hingen we de was van Kabouter Basje op het droogrek (want ‘die viel in een plasje’). Tijdens de herfstmassage gebruikte ik ze bij wijze van grapje, maar dat liep een beetje uit de hand.

De kinderen lagen op hun buik op de speelmat. Ik bootste herfstgeluiden aan. De rammelaar was de regen, pittenzakjes de voetstappen door het bos en pompons het geruis van de wind door de bomen. Ondertussen maakte ik op de rug van de kinderen de bijhorende massagegebaren: tikken met de vingers voor de regen, een stevige druk met de handpalm voor de voetstappen en wiegen als zijnde de bomen in de wind. Ook kwamen de bosdieren aan bod: de uil, de eekhoorn en als laatste de egel. Ik maakte met wasknijpers stekels op hun trui. Terwijl de kinderen nog nietsvermoedend op de mat lagen, kwamen de twee dreumesen met een vaartje aangekropen. Ze trokken de wasknijpers er één voor één weer af.

En zo zaten we opeens weer midden in een nieuw spel: waar kan ik allemaal wasknijpers vastmaken? Op mijn broek? Op mijn sok? In mijn haar? Op mijn oor? (Au!) En wie trekt ze er weer af? Of zoals de oudsten: kan ik bij jou een wasknijper op je kleding vastmaken zonder dat jij dat in de gaten hebt?

Ik moest er ook aan geloven. Hilariteit alom!