Hocus pocus, weg focus!

De kinderopvang is alweer een paar weken open, maar echt lekker loopt het niet. Ik ren de hele dag van hot naar her. Hier een brandje blussen, daar de politieagent spelen… Aaaargh!

En steeds dat knagende gevoel. Waarom lukt het niet? Zitten we nog steeds in het wenproces? Ben ik het verleerd? Waar is die tuinman? Waar is dat bevredigende gevoel dat ik eerder ervaarde in mijn werk? Waar is die eenheid die ik zo zorgvuldig gesmeed had? Waarom ben ik aan het eind van de dag totaal uitgeblust?

En op de drukste dag van de week, met twee baby’s, twee dreumesen en een peuter, valt opeens alles op z’n plaats. Er is rust en ruimte. Er wordt gelachen, gespeeld en gezongen. Iedereen krijgt op tijd z’n natje en z’n droogje. De vaatwasser wordt uitgeruimd en ja, zelfs de afwas komt van het aanrecht. Joehoe! Het voelt als thuiskomen.

Wat is er anders dan de voorgaande dagen? Mijn kinderen zijn naar school. De boosdoener: het thuisonderwijs. Om de haverklap bestookt worden met vragen als:

Wat is l’impératif pluriel van (verser) in de zin … le lait dans une casserole? Is ‘hout’ met een otjes ou of een atjes au? Wat ligt er naast de slokdarm bij de dissectie van een konijn? Hoeveel inkomsten loopt een museum in een week mis als ze de actie ‘2de voor de halve prijs’ introduceren? Hoe noem je iemand die alleen maar aan zichzelf denkt en het is een tremawoord?

Weg focus. Het lijkt wel of ik steeds weer vanuit het niets in de spotlights van een tv-quiz terechtkom. En er staat heel wat op het spel. Nee, geen gouden koffertje, maar mijn geloofwaardigheid!

Ik zou ze natuurlijk het antwoord kunnen toebijten, of: ‘Zoek het zelf maar uit!’, maar het is een leerproces, en mijn kind heeft hier ook niet om gevraagd. Dus ga je er maar voor zitten, inclusief die baby op je arm. Met een half oog hou je de anderen in de gaten, alert op een geluidje van de babyfoon. Je gaat samen op zoek naar de theorie, legt de bewerking uitentreuren uit, raadpleegt desnoods Google translate of Wikipedia, en soms, héél soms, moet je het antwoord schuldig blijven. Diepe zucht.

Maar er is licht aan de horizon. De twee jongsten mogen vanaf maandag weer alle dagen naar school. Mijn oudste heeft de komende maand nog afstandsonderwijs. Ik hoop zo dat de rust weer een beetje terugkeert. Maar voor het eerst in weken weet ik zeker: ik kan dit!

PS. Ik wil je nu niet piekerend achterlaten, dus hier zijn de antwoorden:

Versez, otjes ou, luchtpijp, oefening bijgevoegd: succes!, egoïst