Jij bent knap!

Ze zei tegen mij: “Jij bent knap!” Ik werkte achter de bar op een festival, 1 jaar v.C. (voor Corona). Zij was in licht beschonken toestand. Terwijl haar vriendin haar het zwijgen probeerde op te leggen, zei ze stellig: “Nee, echt! Jij bent knap!” Ik wuifde het weg en nam hun bestelling aan. 

Zoals zo vaak, liet het me niet los. Wat zag dat meisje dat ik niet zag? En wat bedoelde ze met ‘knap’? Opeens, kijkend in de spiegel, zag ik het ook.

Toen de waarheid tot me doordrong, keek ik om me heen. Ik zag overal knappe mensen. En dan bedoel ik niet dat ik overal fotomodellen zag lopen, maar mooie mensen. Met schoonheid vanbinnen. Dat vereist met andere ogen kijken. Je brilletje poetsen, zoals we in de opvang zeggen.

En eigenlijk is dat ook hoe ik naar kinderen kijk. Ik zie een kind als een mens. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar is het niet. Ik zie zijn persoonlijkheid, zijn karakter. Het uiterlijk zegt me niets over het werkelijke kind. De leeftijd vertelt me alleen maar in welke fase het kind zit. Ik zie hun talenten. En hoe bijzonder die soms zijn. 

Mijn opvang is een mini-maatschappij. Een mini-maatschappij met mensen in miniformaat. Vaak komen kinderen hier voor het eerst in intensief contact met andere kinderen, anders dan oudere broertjes of zusjes. Kinderen met andere persoonlijkheden en van verschillende leeftijden.

In essentie is het kind zichzelf. Kinderen mogen ook zichzelf zijn. Emoties mogen er zijn. Alle emoties van vreugde tot verdriet, maar ook boosheid, nijd en jaloezie komen hier voorbij. Kinderen mogen proberen, testen en kijken hoe ver ze kunnen gaan. Daar zijn ze kinderen voor. Dat is wat ze te leren hebben. Dat is waar ze een leven lang profijt van gaan hebben. Pas als een kind niet op ontdekking uitgaat, maak ik me zorgen. Een kind dat altijd zoet is, vind ik niet gezond.

Het vereist verder kijken om alle persoonlijkheden met elkaar op een goede manier te laten omgaan. We werken in de opvang dan ook dagelijks aan geduld hebben, elkaar helpen, samenwerken, voor elkaar zorgen, … Maar ook aan: hoe zetten we onze verschillen opzij? En: zijn we wel zo verschillend als we denken? Welke raakvlakken hebben we? Hoe kunnen we tot een oplossing komen? Ons brilletje regelmatig even poetsen dus.

Conclusie: Onderschat niet de kracht van een compliment. Ook één in beschonken toestand. 😉

Kijk eens naar jezelf met een gepoetste bril. Wat zie jij?

#kijkverder #ontvangopen #maakruimtevooranderen