Uitdaging op alle vlakken

Ik hou wel van een uitdaging. Ik daag mezelf dan ook vaak uit. Als ik mezelf beperkingen opleg, kom ik vaak tot de meest creatieve oplossingen. Een knutselwerk bedenken in een bepaald thema zonder nieuwe spullen aan te schaffen? Done! Een maaltijd maken van alle restjes in de koelkast? Wekelijkse kost. Een blog schrijven in een half uur? Het record staat op drie kwartier. Wordt nog aan gewerkt! Vijftig kilometer wandelen in januari? Ik tikte de honderd aan. Ik sta er zelf versteld van.

Uitdagingen slaan ook bij kinderen aan. De blokken opruimen voordat de timer afgaat? Wie heeft het eerst zijn jas en schoenen aangetrokken? Kun je zelf op je stoel klimmen? Niet de hele tijd natuurlijk; het leven is tenslotte geen wedstrijd, maar soms geeft het net dat beetje extra stimulans.

Baby’s dienen we ook uit te dagen. Zeker omdat ze nog niet mobiel zijn, mogen wij ze speeltjes aanbieden die hen net dat stapje verder in hun ontwikkeling helpen. In de gastouderopvang vind ik het zo mooi dat vaak de andere kinderen de uitdaging zijn. Hier is altijd beweging en geluid. Daar hoef ik echt geen batterij-gevoerd speeltje voor aan te zetten. En dan de aandacht die de kleinsten krijgen… Soms is het zelfs een beetje te veel van het goede. #maakruimtevoorjezelf

Zo leg ik de kleintjes graag tussen de spelende kinderen. Natuurlijk is dat opletten geblazen. Niet uit kwade wil zou zo’n kleintje bezeerd raken, maar omdat de dreumesen nog niet zo stabiel zijn of omdat de anderen te veel in hun eigen spel opgaan. Maar daar ligt net de uitdaging: een groep met verschillende leeftijden in verschillende ontwikkelingsfases met elkaar laten spelen. Dat is niet alleen voor mij een uitdaging, maar voor de kindjes net zo goed!

Zodra ze gaan kruipen en lopen zoeken kinderen hun eigen uitdagingen op. Klimmen, klauteren, over een muurtje lopen… Op een gegeven moment is niks meer veilig. Het is dan echt zoeken naar de balans. Wat kan wel en wat niet. Ook ik houd regelmatig mijn hart vast, maar het hoort allemaal bij de ontwikkeling. En ja, het gaat ook wel eens mis. #vanfoutenkunjeleren

Toch ben ik ook van mening dat kinderen niet veel nodig hebben. Zij maken overal wel een spel van. Want spelen met niks is ook een uitdaging. Het doet in ieder geval een beroep op de fantasie. Een peuter die in een pleisterverpakking praat alsof het een telefoon is. Stoeltjes, krukjes en kisten die omgetoverd worden tot ‘TV’. Een rollenspel waar ‘Goede tijden, slechte tijden’ compleet bij verbleekt. Saai is het in de gastouderopvang in ieder geval nooit!