Let my feelings bloom

Gepost op:

20 maart 2021

Geschreven door:

Sylvie Smeets

Leestijd:

6 minuten

Onze emotionele gezondheid wordt gevormd door onze positieve en negatieve ervaringen. Niet alleen door onze huidige ervaringen, maar ook onze ervaringen als kind, baby en zelfs ver daarvoor. Er is steeds meer bewijs dat onze emotionele gezondheid een effect kan hebben op onze lichamelijke gezondheid.

De Feeling-kit van Young Living bevat zes essentiële-olie-melanges die kunnen worden verstoven om je emotionele welzijn te verbeteren, namelijk Harmony™, Forgiveness™, Inner Child™, Present Time™, Release™ en Valor™. Ik schreef voor de Let My Feelings Bloom-Facebookgroep, onderdeel van Blooming Blends, twee post over deze hele vroege ervaringen.

In de inleiding van deze groep laat Roxanne zich nog weifelend uit over de invloed die onze tijd in de baarmoeder op ons leven kan hebben. Maar zo vreemd is dat helemaal niet. Sterker nog: zelfs de conceptie en de tijd daarvoor kan behoorlijk impact maken. De peri- en prenatale psychologie onderzoekt deze thematiek. Ik heb me hierin verdiept via Anna Verwaal, geboorteconsulent en al meer dan 25 jaar wereldwijd actief op dit gebied.

Nog niet zo heel lang geleden werd er gedacht dat de baby veilig in de baarmoeder zat en dat de placenta een barrière vormde met het bloedstelsel van de moeder*. Niets is minder waar, weten we nu. Alles wat de moeder eet en drinkt, inneemt en inademt (alcohol, medicijnen, drugs, schadelijke stoffen, …) komt ook in de bloedbaan van de baby terecht. Maar ook alle emoties krijgt de baby mee. Voelt de moeder zich gesteund tijdens de zwangerschap, verliest ze een dierbare in deze periode of breekt er opeens een Coronacrisis uit met de daarbij horende onzekerheid, frustratie en stress? De endorfine, cortisol en adrenaline razen net zo goed door het lijfje van de baby.

Daarnaast kan de conceptie zeker ook voor onbewuste bagage zorgen. Het is tenslotte het begin van je bestaan. En de intentie waarmee je verwekt bent, zet meteen een toon voor je verdere leven. Was je door beide ouders heel erg gewenst? Of was er geweld bij betrokken? Was je ongepland en ongewenst? Ik denk dat je al voelt dat dit wel degelijk verschil maakt.

En je geboorte? Een soepele thuisbevalling of een spoedkeizersnede met toeters en bellen? Het is bewezen dat onze geboorte heel bepalend is voor onze kijk op ons leven. Een bevalling waarbij moet worden ingegrepen kan volgens Dr. Binu Singh, babypsychiater, voor een baby een zeer traumatische ervaring zijn. Te vergelijken met de impact van een vliegtuigcrash op een volwassene. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten.

Je kunt zelfs nog iets met je meedragen dat je moeder heeft meegemaakt. Als eitje en zaadje heb je tenslotte je (voor)ouders’ leven meegemaakt. Dit noemen we cellulair geheugen oftewel geheugen op celniveau. Moeilijk te geloven? Het verklaart wel waarom iemand na een orgaantransplantatie opeens verzot is op pindakaas, het lievelingskostje van de donor.

Overigens buigen onderzoekers zich nu al over de gevolgen van de Coronacrisis op onze genen. De epigenetica onderzoekt hoe het gedrag van de genen wordt beïnvloed door externe factoren. Het is niet eens meer de vraag of deze crisis onze genen aanpast, maar hoe. Niet alleen wij die deze lockdown daadwerkelijk meemaken ondervinden de gevolgen ervan, maar ook de kinderen die nu nog geboren moeten worden en zelfs toekomstige generaties.

Heel wat stof tot nadenken, lijkt me. Mijn eigen ervaring hiermee heb ik in een blog beschreven: Wroeten in het verleden,

Kijk hier de TEDx-talk van Anna Verwaal: https://www.youtube.com/watch?v=bZ6gLGCy84o

Website (engels): www.fromwombtoworld.com

Lees hier een interview met Anna Verwaal uit het Noordhollands Dagblad:

https://www.noordhollandsdagblad.nl/cnt/dmf20190406_72109737?fbclid=IwAR1S_fNNgweGMIOAdwVZ5VreT8_tZ7tjjP02lMe0CQhAQqJHMTTeUQBRUN0&utm_source=l.facebook.com&utm_medium=referral&utm_content=/

*In de jaren 60 kregen zwangere vrouwen het middel Softenon voorgeschreven. Het middel bleek echter misvormingen in de ontwikkeling van baby’s te veroorzaken.

In bovenstaande post beschreef ik de impact die je conceptie, je tijd in de baarmoeder en je geboorte hebben op je leven. Natuurlijk is dat niet alleen op ons volwassenen van toepassing, maar ook op onze kinderen. Nu hoef je niet meteen in de stress te schieten vanwege de ziekenhuisbevalling of je schuldig te voelen over je onwetendheid. Ik ben ervan overtuigd dat je met de beste bedoelingen hebt gehandeld. Pas als je beter weet, kun je beter doen. En vaak moet er tijdens een bevalling worden ingegrepen vanwege jouw gezondheid of die van de baby.

Dus ben je bang dat je kind worstelt met de impact van zijn conceptie, de zwangerschap of zijn geboorte? Er is een oplossing. En deze is eigenlijk doodsimpel: praat met je kind, ook je ongeboren baby. Hoe gek je het misschien ook vindt. Vertel je kindje in je buik dat je je zorgen maakt omdat er een familielid positief getest is op Corona. Vertel dat je je neerslachtig voelt omdat Nederland nog steeds in lockdown is. Vertel het als de verloskundige een onderzoek gaat doen. Vertel het als er tijdens de bevalling moet worden ingegrepen. Vertel wat ze gaan doen en waarom. Maar misschien kan je dat beter delegeren naar je partner.

En als je kind geboren is, kun je er samen over praten, hoe klein ze ook zijn. Mijn jongste weet dat hij verwekt is na twee miskramen in een vroeg stadium. We hadden de hoop op een derde al laten varen. Toen mijn menstruatie wederom uitbleef, durfde ik niet meteen blij te zijn uit angst ook dit kindje te verliezen. Soms zegt hij er nog wel eens iets over. “Die twee kindjes, die zijn er niet, hè mama? Maar ik wel, hè?” Ja, schat, en daar ben ik hartstikke blij om.

Mijn andere zoon is na een soepele bevalling thuis geboren. Toen echter zijn lichaamstemperatuur onstabiel bleef, moesten we alsnog naar het ziekenhuis. Dat was een enorme tegenvaller: hij op de intensive care en ik op een ziekenhuiskamer. Ik heb me toen ontzettend alleen gevoeld. Maar mijn zoon voelde die eenzaamheid net zo goed. Oud zeer van een voorgaande generatie bleek achteraf, dat we beiden met ons meedroegen. We hebben, acht jaar later, samen de foto’s bekeken en hij moest, net als ik, onbedaarlijk huilen. Hij wist het nog, het was zo rauw. “Ik wou zo graag bij je zijn, mama.” We hebben het samen losgelaten en symbolisch teruggeven aan onze voorouders. We voelden ons daarna beiden verlicht.

Ik zat in de zaal tijdens de lezing van Anna Verwaal en de vacuümverlossing werd besproken. Ik wist meteen dat mijn dochter hieronder gebukt ging. Ik heb diezelfde avond nog met haar gepraat; ik wou haar geen dag langer met deze bagage laten leven. Er viel een last van haar schouders en ik zag hoe ze daarna letterlijk rechter liep.

Je moet je voorstellen dat je als baby klaar bent voor je geboorte. Je wringt je door het geboortekanaal en je denkt dat alles op rolletjes loopt. Totdat er opeens een arts vindt dat het niet snel genoeg gaat. Je krijgt een enorme zuignap op je hoofd geklemd en je wordt, tegen je eigen wil, met kracht, door het geboortekanaal getrokken. Je weet niet wat je is overkomen. Je hebt hoofdpijn, bent duizelig en suf. De posttraumatische stress, die komt later. Een niet al te beste start van je leven.

Mijn dochter was heel angstig. Keek altijd eerst de kat uit de boom. Ze houdt er nog steeds niet van als plannen opeens wijzigen. Ze is heel gevoelig op haar hoofd: haar haar kammen was een drama. Ze neemt overal de tijd voor. Ze doet de dingen graag op haar manier. Ze heeft er moeite mee als haar iets wordt opgelegd. Als ik zeg dat ze NU moet komen, laat ze me gerust twintig minuten wachten. Maar ja, wat wil ik… Ze is dertien.